Hospice Bloemfontein

3 days ago

"Ons praat partykeer oor sy siekte, en oor wat sou gebeur as hy nie meer gesond gaan word nie. Maar ek pak al daardie gedagtes en hartseer oor wanneer hy nie meer daar gaan wees nie in ‘n boksie en maak dit styf toe. Vir eers. Ek sal daardie boksie eers later oopmaak…”

Dis die antwoord op ‘n vraag aan die vrou van een van ons pasiente. Sy sit op die grond langs sy bed, haar bene gekruis en haar oë op hom. Hy is wakker, en neem deel aan die gesprek, sy helder oë hou ons stip dop. Maar sy asem is min, en met moeite maak hy ‘n sin klaar, sy liggaam net ‘n skadu van wat hy eens was. Ek wou weet of hulle partykeer met mekaar oor sy siekte praat, en oor die verloop daarvan. Of hulle oor die seer en onvoorstelbare moontlikheid praat dat dat hy kan sterf.

“Ek is dankbaar dat ek hierdie pad saam met hom kan stap. Dit is dalk die rede hoekom ons saam gekom het. Hoe vreeslik sou dit gewees het as hy alleen siek geword het? En, ek het iets van myself geleer – ek het nooit gedink dat ek so iets sou kon doen nie.”

Hulle is beide vroeg in hul 40tigs, en het twee jaar gelede getrou. Net na hul troue het hy begin siek word, en na ‘n lang en frustrerende pad van doktersbesoeke, ondersoeke, behandelings wat nie gewerk het nie, is hy met kanker gediagnoseer. En nou is daar geen behandelingsmoontlikheid meer oor nie. Hulle weet dat daar medies gesproke geen genesing moontlik is nie, maar hulle hou vas aan die hoop van genesing, ‘n wonderwerk.

Ek stel hulle gerus dat niks wat ons as ‘n span doen in die pad staan van wonderwerke nie. Ons stap die pad saam met hulle, pas aan by hulle pas en hulle behoeftes. Ons maak seker hulle kry wat hul nodig het om gemaklik te wees, en daar vir mekaar te kan wees.

Ons sien wonderwerke elke dag: die liefde tussen mense wat sterker is as siekte; die omgee vir mekaar; die innerlike krag van mense wat na vore kom wanneer hulle ‘n geliefde moet versorg; die waardering van nog ‘n dag, van sonskyn of reen, die kleur en geur van blomme...

Ek moedig hulle aan om versigtig te praat oor hul vrese, van hoe die pad van verlies vir hulle lyk, en wat hulle sal troos en help deur daardie hartseer.

“Pak daardie boksie van jou ook vol met hierdie gedagtes, en gesprekke en oomblikke van waardering,” … is my raad aan haar. “Sodat jy eendag, as jy alleen is, nie net die hartseer uitpak nie, maar ook sy stem weer sal hoor in hierdie moeilike gesprekke wat julle saam gevoer het, en so ook sy woorde van troos weer kan hoor. So is jy selfs in jou hartseer nie heeltemal alleen nie. Jy sal hom en sy stem in jou boksie vind.”

Hanneke Lubbe

#hospicecare #palliativecare #qualityoflifematters #difficultconversations #APCC

Foto van Gerda Niemann , geneem in Hospice Bloemfontein se tuin. ... See MoreSee Less